رفتار توانگرى كه تهى دستى نزد او رفته ، و او تهى دست را از مال و ثروتش بىنياز كرده . شفاعت خداوند از گناهكار انسان‌هايى كه مرتكب گناه مىشوند دو دسته‌اند : 1 - گروهى خود را در گناه و عصيان غرق مىكنند و طغيان و سركشى را به حدّ نهايى مىرسانند ، پس آنان در گمراهى و غفلت و نا اميدى به سر مىبرند . خداوند قهّار در كمين است و به آنها ميدان مىدهد و به خودشان وامىگذارد تا پشتشان از بار گناه سنگين شود و استحقاق بيشترين مجازات را پيدا كنند . آنان همهء پل‌ها را در پشت سر خود ويران مىكنند و پردهء حيا و شرم را دريده و شايستگى هدايت الهى را از دست داده‌اند . و خداوند نسبت به آنان هيچ گونه رحمت و عفو نشان نمىدهد ؛ زيرا در آنان آلودگى به گناه مانند بيمارى و با به جانشان افتاده و روح ايمان را مىخورد . كار به جايى مىرسد كه سر از تكذيب آيات حق در آورده و فراتر رفته و به استهزا و تمسخر پيامبران و معصومان عليهم السلام وامىدارد و سپس حرف حق و راه حقيقت را انكار مىكنند و قيامت و بهشت و جهنّم را زير سؤال مىبرند و به مرحله‌اى مىرسد كه ديگر هيچ دليل و اندرز و هشدارى مؤثّر نيست و تنها تازيانهء عذاب دردناك ، او را بيدار كند . برگهاى تاريخ آكنده است از سيه‌روزى و سرانجام ستمگران و جنايت كارانى كه به كيفر خداوند نابود شده‌اند . خداوند متعال در وصف آنان مىفرمايد : ثُمَّ كَانَ عقِبَةَ الَّذِينَ أَسُواْ السُّوأَى أَن كَذَّبُواْ بَايتِ اللَّهِ وَ كَانُواْ بِهَا